Thursday, November 18, 2010

இன்பத்தின் எல்லையே துன்பம்!

'இன்பம் என்பது எல்லா உயிர்க்கும் பொதுவானது' என்பார் தொல்காப்பியர்.

'எல்லோரும் இன்புற்றிருக்க நினைப்பதுவே அல்லாமல்
வேறொன்றும் அறியேன் பராபரமே'
என்பார் தாயுமானவர்.

இப்படி இன்பத்தைப் பற்றி எழுதுகிறபோதே இன்பமாக இருக்கிறது. எல்லோரும் இன்பமாக வாழவே ஆசைப்படுகிறோம். அதிலும் இளமைப் பருவம், இன்பங்களை அனுபவிக்கத் துடிக்கும் பருவம். அதனால்தான் இளமைக் காலம் வாழ்வின் வசந்தகாலம் என்று வருணிக்கப்படுகிறது.

இந்தப் பருவத்தில்தான் எண்ணங்கள் சிறகடித்து எங்கெங்கோ பறக்கும். புதுமைகளைக் காண மனம் துடிக்கும். இன்பத்தையெல்லாம் அள்ளி அள்ளி அனுபவிக்க இதயம் ஏங்கும். காரணம் வயது. இது அரும்பு மீசை துளிர்க்கும் வயது. குறும்பு ஆசைகள் கொப்பளிக்கும் வயது. எதற்கும் கட்டுப்படாத காளை வயது. பற்றவைத்த உடனேயே பற்றி எரியும் கற்பூர வயது.

தூக்கி வளர்த்தவர்களைத் தூக்கி எறியச் சொல்லும். ஊட்டி வளர்த்தவர்களை உதறித் தள்ளச் சொல்லும். நேற்றுப் பார்த்த ஒற்றைப் பார்வையில் ஓடிப்போகச் சொல்லும். எல்லாம் எதற்காக? இனம் புரியாத இன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற வெறிதான். அடையத் துடிக்கும் துடிப்புதான். இந்த சஞ்சலத்தை வெளிப்படுத்துகிற ஒரு ஜென் கதை-

ஓர் ஆசிரமம் இருந்தது. அந்த ஆசிரமத்தில் தள்ளாத வயதிலும் தமது வேலைகளைச் செய்து வந்தார் குரு.

அவருடன் சில சீடர்களும் தங்கியிருந்தனர். அவர்கள் அனைவருமே இளைஞர்கள். சமையல் உட்பட பல வேலைகளையும் குருவே செய்து வந்தார். சில சமயங்களில் இளைஞர்கள் உதவி செய்தனர். இருந்தாலும் அவர்கள் உற்சாகத்தோடு வேலை செய்யவில்லை.

ஒருநாள் சீடர்கள் ஒன்று கூடி குருவிடம், "குருவே... சமையல் வேலைக்கு மட்டுமாவது ஒரு பெண்ணை நியமிக்கலாமே?'' என்றனர்.

"தேவையில்லாத தொல்லை! நீங்கள் வந்திருப்பது மன ஒருமைப்பாட்டுக்காக. அது நேரெதிராகச் செயல்பட்டு உங்கள் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும். எண்ணங்களை அலைபாய வைக்கும்'' என்றார் குரு.

"ஒரு வயதான பெண்ணை நியமிக்கலாமே?'' என்றான் ஒரு சீடன்.

குரு அப்போது எதுவும் பேசவில்லை. அன்றிரவு அவர் சமைத்த உணவில் உப்பும், காரமும், எண்ணையும் சற்று அதிகமாக சேர்க்கப்பட்டிருந்தன.

உண்டு முடித்த சீடர்கள் உறங்கச் சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும் உறங்கிய பிறகு குரு மெல்ல எழுந்தார். கதவை வெளிப்புறம் பூட்டிக் கொண்டு எங்கோ சென்று விட்டார்.

நள்ளிரவு வேளையில், சாப்பிட்ட அதிகமான உப்பு வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது. சீடர்கள் ஒவ்வொருவராக எழுந்தனர். வந்து கதவைத் தள்ளினால் அது வெளிப்புறம் பூட்டப்பட்டிருந்தது. தட்டித் தட்டிப் பார்த்தனர். பின்னர் அறையின் உட்புறம் பார்த்தனர். எங்கும் தண்ணீர் ஒரு சொட்டு கூட இல்லை. உள்தொட்டியில், பாத்திரம் கழுவிய அழுக்கு நீர் மட்டுமே இருந்தது.

இதற்குள் பலருக்கு விக்கல் எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அவர்களுள் ஒருவன், தொட்டியில் கைவிட்டு மேலாகத் தெளிந்த நீரை அள்ளிப் பருகினான். அதைப் பார்த்து அடுத்தவன், மேலோட்டமாகக் கையால் நீரை அள்ளிப் பருகினான். அவனைப் பின்பற்றி இன்னொருவன். இப்படியே மாறி மாறி அவர்கள் அள்ளிப் பருகவே நீரும் கலங்கிப் போய், அதற்குள் இவர்களுக்கும் அது பழகிப் போய் அதையே குடித்து அந்தத் தொட்டி நீரும் தீர்ந்து விட்டது.

மறுநாள் காலை குரு வந்து கதவைத் திறந்தார். இரவு தாங்கள் பட்ட கஷ்டத்தைக் குருவிடம் கூறினார்கள் சீடர்கள்.

குரு சிரித்தார்.

"கொஞ்ச நேரத்திற்குத் தொண்டை வறண்டு போனதுமே அழுக்குத் தண்ணீரையே குடிக்கத் தயாராகிவிட்டீர்களே? இந்த நிலையில், வயதான ஒரு பெண்ணை வேலைக்கு அமர்த்தினால் என்ன நேரிடும்? தாகத்திற்கு எது கிடைத்தாலும் போதும் என்ற நிலையிலல்லவா உங்கள் மன உறுதியை வைத்திருக்கின்றீர்கள்?'' என்றார்.

சீடர்கள் வெட்கித் தலைகுனிந்தனர்.

வாலிபத்தின் வாசற்படிகளில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கின்ற இனிய இளைஞனே! கதையைப் படித்தபோது மனது கனமானதா? மனதோடு மல்யுத்தம் செய்கின்ற காலம் இந்தக் காலம். மனம் உன்னைத் தூண்டி ஏமாற்ற நினைக்கும். 'இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை' என்கிற பெரியோர்களின் அனுபவ மொழியைக் கேட்டிருக்கலாம். ஒரு பொருளை அடையும் வரைக்கும், தூரத்திலிருக்கும்போது அது உனக்கு இன்பம்தரும் பொருள் போலவே காட்சியளிக்கும். அதை அடையத் துடிக்கும், அனுபவிக்கத் துடிக்கும். ஆனால் எதை இன்பம் என்று கருதி அடைய நினைத்தீர்களோ, அதை அடைந்துவிட்டால் அதுவே துன்பத்திற்கும் காரணமாகிறது.

'கள்ளங்கபடமற்ற இளமை என்பது விலைமதிக்க முடியாத சொத்தாகும். இன்பம் என்று தவறாகக் கருதப்படும் ஒரு கண நேரக் கிளர்ச்சிக்காக இந்த விலை மதிப்பு மிக்க சொத்தை இழந்து விடாதீர்கள்' என்பார் மகாத்மா காந்தியடிகள். ஆம், ஆற்றல்மிக்க இளமையை ஏதோ ஒன்றிற்காக இழந்து விடாதீர்கள்.

அலைபாயும் ஆசைகளுக்கு அணைகட்ட வேண்டிய அற்புதப் பருவம் இது. உங்களது எதிர்கால வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதும் இந்தப் பருவம்தான். இளமைப் பருவத்தில் தடுமாறினால் முதுமைப் பருவம் தடம் மாறிப் போகும். தடம் பார்த்து நடக்க வேண்டும். ஆம், எந்தப் பாதை நல்ல பாதை என்பதைப் பார்த்து நடக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில் தடம் பதித்தும் நடக்க வேண்டும்.

இனிய இளைஞனே! இன்பத்தை அடைவதுதான் இளமையின் இலக்கு என்று உன் மனதில் பதிந்திருக்கலாம் அல்லது நண்பர்கள் உன்னிடம் பதித்திருக்கலாம். இன்பத்தில் மட்டுமே திளைத்தவர்கள் என்று யாரையேனும் காட்ட முடியுமா? அதேபோல் துன்பத்திலேயே துவண்டு போனவர்கள் என்று யாராவது இருக்கின்றார்களா? இன்பத்தின் முடிவில் துன்பமும், துன்பத்தின் முடிவில் இன்பமும் இருக்கும் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

இளைஞர்கள் அறிந்தோ, அறியாமலோ கவர்ச்சியினால் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் ஓர் எல்லை இருக்கிறது, ஓர் எதிர் சக்தி இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

தேடிச் சென்று அடைவதில் உள்ள சுகம், அடைந்த பின்னர் இருப்பதில்லை. 'இன்றைய அதீதமான விருப்பு, நாளைய அதீத வெறுப்பாக மாறும் ' என்கிறது சூஃபி ஞானம்.

இந்த ஞானத்தை மனதில் நிரப்புங்கள். எதையும் அடைந்தே தீர்வது என்பதில் மூர்க்கமாக இருக்காதீர்கள். அதன் இன்னொரு பக்கத்தையும் புரட்டிப் பாருங்கள். சிலர் பணம் இருந்தால்தான் எதையும் செய்யலாம் என்று நினைக்கின்றனர். அடுத்து, பணம் போதாது, பதவி வேண்டும், பதவியின் அதிகாரம் வேண்டும் என்று எண்ணுகின்றனர். மூன்றாவதாக, பணம், பதவி இருந்தென்ன? புகழ் வேண்டும், மக்களால் பாராட்டப்பட வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்றனர்.

பணம், பதவி, புகழ் இப்படி ஒவ்வொன்றாய்ப் பெற்றவுடன் ஆணவம் தலைதூக்குகிறது. அப்போது, இனி என்னை யாரும் அசைக்க முடியாது என்கின்றனர். அந்தக் கணமே வீழ்ச்சி ஆரம்பமாகிறது.
 
பணமே இல்லை என்றால் துன்பம், அளவுக்கு மீறிப் பணம் இருப்பதும் துன்பம். பட்டினியும் தீங்கு, அதிகமான உணவும் தீங்கு. அளவோடிருப்பதுதான் ஆனந்தம். திடமான மனது எந்த நிலையிலும் தடுமாறுவதில்லை. சலனங்களும், சபலங்களும் தம் நியாயங்களுக்குக் காரணம் தேடி அலையும். அலைபாயும் மனதுக்கு அணைகட்டுங்கள். காலம் கனிகிறபோது தானாகவே கதவு திறக்கும். அதுவரைக்கும் உங்களுக்குத் தேவை, பொறுமை!


பேராசிரியர் க. ராமச்சந்திரன்

No comments: