Wednesday, July 28, 2010

கவிதைச்சரம்

எழில் நகர்

ருக்கு வெளியே
புரோக்கர் பொன்னுசாமி
கை காட்டிய இடத்தில்
மாந்தோப்புகள் இருந்தன

அந்த மாமரத்திலிருந்து
மூன்று கிலோ மீட்டர்
தள்ளிதான்
பொறியியல் கல்லூரி
இருக்கிறதாம்

அந்த மாமரத்திலிருந்து
அரை கிலோ மீட்டரில்
பள்ளிக்கூடம் இருப்பதாகச்
சொன்னான்

அந்த மாமரத்திலிருந்து
அரை கிலோ மீட்டர் தூரத்தில்
ஆஸ்பத்திரி வரப்போவதாகவும்
சொன்னான்

பத்தடியில் சுவையான
குடிநீரென்றான்
பக்கம் பக்கத்தில்
எல்லாமென்றான்

கீச்... கீச் சத்தத்துடன் பறந்த
அந்த மாமரத்துக் கிளிகளுக்கு
இனி இவை யாவும்
பக்கமா,
தூரமா என்றுதான்
தெரியவில்லை!

****************************

பிரார்த்தனை

னமுற்ற ஓவியனின்
சாலையோர ஓவியத்தை
வியந்தபடி
சட்டையில் துழாவினேன்
சில்லறை ஏதுமில்லை
சில நூறுகள் தவிர

ஓவியத்தை ரசித்த நான்
மழை வரக் கூடாதென்று
வேண்ட

நல்லார் ஒருவருக்காக
எல்லாருக்கும் அனுப்பியதில்
பச்சை, நீலம், மஞ்சள், சிவப்பில்
உருகி ஓடின அன்பும் பரிவும் !

என்.விநாயக முருகன்



****************************

வளையல்களின் வாசம்

மெல்லிய
இளஞ் சிவப்புத் தாளில்
அவன் மடித்துக் கொடுக்கிற
அழகுக்காகவே
இன்னொரு முறை வாங்கலாம்
எனத் தோன்றுகிறது
வளையல்களை

கணிதப் பாடத்தில்
பென்சில்கொண்டு
வட்டம் வரைவதற்காகப்
பயன்படுத்துகிறார்கள்
பள்ளிச் சிறுமிகள்
வளையல்களை
இப்போதெல்லாம்

காதலியின்
உடைந்துபோன
கண்ணாடி வளையல்களின்
சில்லுகளைச்
சேர்த்துவைத்து
அழகு பார்க்கிறார்கள்
காதலர்கள்

நவீனப் பெண்கள்
அணிவதில்லை
நாகரிகம் எனச் சொல்லி

முழங்கை வரை
நீண்டுகிடக்கும்
சந்தனம் மறைத்த
சீமந்த வளையல்களின்
எதிரொளிக்கிறது
சந்தோசம் பொங்கும்
உன் முகம்

புதிய தொழிலின்
முதலீட்டுக்கு
என்ன செய்யலாம் என
யோசிக்கையில்
கண்ணகியின் காற்சிலம்பென
நீ கழட்டிக் கொடுக்கும்போது
மேலும்
அழகு பெறுகின்றன
உன் வளையல்களும்
கைகளும்!

ஆதலையூர் சூரியகுமார்  

2 comments:

ராசராசசோழன் said...

உளறுவாயன் நீங்கள் பெண்களின் உடைந்த வளையல்களை வைத்து விளையாடும் விளையாட்டை விளையாண்டது இல்லையா...எனக்கு பிடித்த விளையாட்டு அது...அந்த கண்ணாடி வளையல்களின் வண்ணமே வண்ணம்....

Anonymous said...

NICE