Wednesday, June 16, 2010

கவிதைச்சரம்

உனக்கும் எனக்கும்

னக்குப் பிடித்ததை எல்லாம்
உன்னிடம் சொன்னேன்
உனக்குப் பிடித்ததை எல்லாம்
என்னிடம் சொன்னாய்.
நானும் சொல்லவில்லை
நீயும் சொல்லவில்லை
நமக்குப் பிடித்ததை.
மணமான முப்பதே நாட்களில்
பிடிக்காததைக்
கண்டுபிடிப்பதே
நம் வேலையாகிவிட்டது!

உனக்கும் எனக்குமான
பிணக்கை
வார்த்தைகளிட்டு
நிரப்ப முயன்றேன்
என் புத்தியால்.
கூடுதலாகிப் போனது
இடைவெளி.
சின்னதாய் ஒரு முத்தம்
சரி செய்திருக்கும்
சுலபமாய் என்று
என் குழந்தை மனசு
கேலி செய்தது
அப்போது!

-ரிஷபன்-

பொம்மை

ழுக்காயிருக்கிறதென்று
மூக்கு சரியில்லையென்று
நிற்கவைத்தால்
விழுந்திவிடுமென்று
இந்த கலர்
சரியில்லையென்று
இதைவிட
நல்லதாய்ப் பார்க்கலாமென்று
இது உன்னைவிட
வயதில் பெரியவர்களுக்கென்று
ஒவ்வொன்றாய்
தவிர்த்த பின்
கடைசியாய்
ஒரு பொம்மையைக்
கைகாட்டிச் சொன்னது
குழந்தை
'அப்பா,
இந்தப் பொம்மை
விலை கம்மிதான்'!      

மௌனம்


ரு வெள்ளைத் தாளாய்
நீ வீசிச் சென்ற
மௌனங்களில்
நானாக
நிரப்பிக்கொள்கிறேன்
எனக்கான
வார்த்தைகளை.

கொம்பு சீவப்பட்ட
என் வார்த்தைகள்
மாய்ந்து மாய்ந்து
துழாவுகின்றன
உன் மௌனம்
உருவாக்கிய
வெற்றிடத்தில்.

என் மௌனத்தை
மண்டியிடவைத்து
தன் வெற்றியைப்
பறைசாற்றிக்கொள்கிறது
உலகின் அத்தனை
வார்த்தைகளையும்
உள்ளடக்கிய
அடர்த்தியுடனான
உன் மௌனம்.

வார்த்தைகளில்
தொலைந்த
கணங்களையெல்லாம்
உன்
மௌனங்களால்
மீட்டுத் தந்தாலும்
எல்லா நேரங்களிலும்
உன் மௌனம்
சம்மதமாய் மட்டும்
இருப்பதுமில்லை

உன் சம்மதங்கள்
எல்லாம்
மௌனமாய் மட்டும்
வெளிபடுவதுமில்லை!

-க.ஆனந்த்-

1 comment:

Riyas said...

superb poem.....