Thursday, March 11, 2010

ரதன் கவிதைகள்

லமாரியின் அடியில்
வெருண்டு ஓடும் சிலந்தி
இதுவரை நான்
பார்த்திராத வண்ணத்தில் இருந்தது.

எனக்கு ஏதோ
ஆங்கில சினிமாக்களிலோ
மேற்கத்தியப் படக் கதைகளிலோ
வெள்ளை விழிகள்
சாம்பல் பூத்த கலைந்த மயிருமான
பொக்கை  வாய்க் கிழவியின்
நினைவு வந்தது.

சூனியக் கிழவியோ ஏழைக் கிழவியோ
பிரித்தறிய முடியவில்லை.

எதுவும் கடிக்காமல்
உடலின் நமைச்சலுக்கு
காரணம் ஏதோ இருக்க வேண்டும்.

என் நாய்க்குட்டியைப் போல
சுவரின் மூலையில் ஒடுங்கி
முழங்கால் மடிப்பில் கை இடுக்கி
சுருண்டு கொள்ள வேண்டும்
போலவும் இருக்கிறது.

சட்டென்று கிளம்பிக் குளித்து
அலுவலகம் போய்த்
தோரணையுடன் இருக்கவும்
படபடக்கிறது.

ஆயிரம் சொல்லுங்கள்-
பல வேளைகளில்
நாம் என்பது
நாமாயிருப்பதில்லை.

விழிப் படலத்தில் படிந்த
தூசி போல
அலைகிறது சிந்தை.

தோல் பாவைக் கூத்து என்று
ஏனோ இந்தக்
கவிதைக்குத் தலைப்பிடுகிறேன்.

*********************************


நான் காதல் நிரம்பியவன்.
என் எல்லா அவயங்களிலும்
அன்பே நிறைந்திருக்கிறது.
இரு கரம் அகல விரித்து
உங்களை
நெஞ்சார அணைக்கிறேன்.
தீயவை எதுவும்
இயல்புகளல்ல என்று
அடித்துச் சொல்கிறது மூளை.
அன்பும் காதலும் அமைதியுமே
இருப்புகள்.
கை கோர்த்து இருப்பதைவிட
அலாதி இன்பமே இல்லை என்கிறேன்.
நீங்கள் நம்புகிறீர்கள் அல்லது
நம்ப முற்படுகிறீர்கள். ஏனெனில்
நீங்களும் என்னைப் போலத்தான்.
நான் உங்களிடமிருந்தே
கற்றுக் கொண்டேன்.
நீங்கள் என்னிடமிருந்தும்
கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.
 

1 comment:

vidivelli said...

சூனியக் கிழவியோ ஏழைக் கிழவியோ
பிரித்தறிய முடியவில்லை.

எதுவும் கடிக்காமல்
உடலின் நமைச்சலுக்கு
காரணம் ஏதோ இருக்க வேண்டும்.

என் நாய்க்குட்டியைப் போல
சுவரின் மூலையில் ஒடுங்கி
முழங்கால் மடிப்பில் கை இடுக்கி
சுருண்டு கொள்ள வேண்டும்
போலவும் இருக்கிறது.


இரண்டும் சுப்பருங்க............