Saturday, February 6, 2010

நண்பனின் மரணச் செய்தி

அதிகாலைப் பொழுதின்
மென்பனிச் சுகத்தில்
உறக்கம் தந்த
கிறக்கத்தில்
அரை விழி மூடி
படுக்கையில் நான்...

அலைபேசியின் அலாரம்
அடித்தெழுப்பியதுபோல்
ஓர் உணர்வு.
மறுமுனைக்குரல்
என் நண்பன் சிவாவினுடையது.
'இளங்கோ.. என
தொடங்கும்போதே
விபரீதம் புரிந்து
'ஐயோ' என்றது
என் வாயும் மனமும்.

ஆறாம் திகதியின் (6.02.2010)
அதிகாலைப் பொழுது
ஆறாத துன்பமொன்றிற்கு
அடிக்கோடிடும் என்று
நேற்றுவரை நான்
அறிந்திருக்கவில்லை.

தீராத வியாதியினை
சுமந்து கொண்டு
ஒரு நண்பன்
வாழ்ந்திருந்ததை
அறிமுடியாதளவிற்கு
அந்நியோன்யம்
அவனுக்கும் எனக்கும்

எங்களிருவரையும்
தேசம் பிரித்ததோ?
தேகம் பிரித்ததோ?
இதயங்கள் சங்கமிக்க
தவறியதில்லை.

தொலைத் தொழில் நுட்பம்
அவனோடு எனக்குள்ள
தொடுப்பினைத் தொடர
அனுமதித்திருந்தது
ஆனால்
அந்திம காலத்தில்
அவனோடு பேசி
அவன் துன்பங்களை
பகிர்ந்து கொள்ள
வாய்ப்பளிக்க
நான் தவறிவிட்டேனோ
என்கிற ஆதங்கம்
எனக்குள் எழுகிறது.
இருப்பினும்
இப்போதே அவனோடு
பேசிவிடத் துடிக்கும்
என் மனசு.

"கண்ணீரோடு மட்டும்
விடைதருமளவு
உன்னோடு உறவில்லையே!
தோழனே!
மண்ணோடு போகும்போது
உன்னோடு வருமளவு
நேசமல்லவா: நீ தந்தது.
உனது மனைவி பிள்ளைகள்
உனது பெற்றோர் சகோதரர்
எனது மனைவி பிள்ளைகள்
உனதும் எனதும் நண்பர்களான
அனைவரும்
ஒருமித்திருந்த காலங்கள்...
இன்று என்னுள்
ஆயிரம் கதைகளை
அடுக்கடுக்காய்
சொல்லிச் செல்கிறது.

உன்னுடனான
என் வாழ்வின்
ஒவ்வொரு பொழுதும்
மகத்தானவை தோழனே!
உனது மரணம்
எனக்கே எனக்காய்
பல செய்திகளை
சொல்லிச் செல்வது போல்
ஓருணர்வு.
நீ வாழ்ந்தபோதில்
சொன்ன செய்திகளைவிட
மரணத்தில் நிறைய பேசுகிறாய்.

நிச்சயம்
நீ பேசிய எல்லாவற்றையும்
உனதும் எனதுமான
எல்லா நண்பர்களுக்கும்
சொல்வேன்".

அதிகாலையின் அமைதியில்
என் அமைதியைக் குலைத்த
'என் நண்பனின் மரணச் செய்தி'
எனக்கு வாழ்க்கையை
வாழ்வது எப்படி
என்று சொல்லிச் செல்கிறது.

குகன்
சென்னையிலிருந்து.

No comments: