Monday, December 7, 2009

தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் கவிதைகள்

மழையும் மழை நிமித்தமும் !

பிள்ளைக்குத் தலை துவட்டி
கதவடைத்துப் படுத்த பின்பு
கனவிலே வந்து போகும்
மழை நனைத்த என் முகம்
துடைத்த அப்பாவின்
'சார்லி சென்ட்' கைக்குட்டை.

மழை துவங்கு முன்பு
வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டவர்களாய்
மழை நின்ற பின்பு
வீடு திரும்புபவர்கள் இருப்பதில்லை.
சல்லாபிப்பவர்களாகவோ
சபிப்பவர்களாகவோ
இடையில் பெய்த மழை
எப்படியோ மாற்றிவிடுகிறது நம்மை.

மாற்றுத் துணியற்ற
மாதாந்திரச் சுழற்சியுடன்
ஊர் ஊராய் இடம் பெயர்ந்த
தமிழச்சிகளின் கடுந்துயரைப்
புலம்பியடி என் மேல்
அடித்துப் பெய்கிறது அசுர மழை
அந்த அவஸ்தையான நாளொன்றில்
அவசரமாய்ச் சாலை கடக்கையில்.

எரியூட்டப்படாமல்
ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய்க்
கூப்பிடு தூரத்தில்
புதைக்கப்பட்டவர்களை
இங்கிருந்தே புரட்டிப் பார்த்துப்
பெருங்குரல் எடுத்து
அழுகின்றது பேய் மழை!

மழைபற்றிய கவிதை
எழுதாமலே முடிந்துவிடுகிறது
எதிரே
மீன் பிடிக்கும் சவரிமுத்துவைப்
'புதுசாக் கண்ணாலம் கட்டியிருக்கும்'
ரோஸ்மேரியைப் பார்த்தவுடன்.


நேசித்தவர்களைப் பிரிந்து செல்லும்

முடிவை மழைக் காலத்தில்

எடுக்க முடிவதில்லை.

கதவைச் சாத்திய பின்பும்,

கேவும் மழையில்

தொலைதூரம் கடந்து வரும்

உன் குரல்.


உறை மூடிய வீணையில்

உயிர் நரம்பொன்றைத்

தட்டி எழுப்ப

மழைக்கால இரவொன்று வரலாம்.

காத்திரு.

கோடையின் கடைசிப் பகல் ஒன்றில்

அதனை உனக்குப் பரிசளிப்பேன்.


கைக்குள்ளே நிற்காத மழையைப்

போலத்தான்

ஒளிந்துகொள்வதில் நீயும்

ஓடிப் போவதில் காலமும்!


மாலையில் பள்ளிவிட்ட பின்பும்

வீடு திரும்பாமல் விளையாடிவிட்டுத்

தாமதமாக நனைந்து வரும்

குழந்தையின் பூனை நடையோடு

மழையும் வீடு வருகிறது.

கவனிக்காத பாசாங்கில்

கோபித்திருக்கும் எனைக் கோதும்

உன் ஈரக் கைகள்

ஊடலின் வெப்பத்தில் கனிகின்றன.

சேர்த்துவைத்த மழை

வெட்கப்பட்டு வெளியே பெய்கிறது!

1 comment:

கமலேஷ் said...

ரொம்ப நல்ல...
தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துக்கள்...