Tuesday, July 7, 2009

கவிதாவின் கவிதைகள்
























நோர்வே
மண்ணிலிருந்து ஒரு தமிழச்சி...


போர்முனை
இரவுகள்

வேதாளம் சொல்லும் கதைகளின்
விடை தெரியாக் கேள்விகளால்
சிதறுண்டு போகும்
சில மனிதரைப் போல...

புரியாத காட்டின்
வழி தெரியாத போக்கனாய்...
நான்

அரசியல் குப்பை பொறுக்கி
அதை எரிக்கும்
முறை தெரியாமல்...

எரிந்துதான் போவரோ
என் சனமும்

தெறித்து விழுந்த
குழந்தையின் உரு
உன் கனவிலும் அழுததுண்டா

இடம் பெயரும் உறவுகளின் வலி
விஷம் தோய்ந்த முனைகளாய்
குத்துவதுண்டா

பதினான்கு வயதில்
வீரச்சாவு எய்திய தம்பி
உன் மூடிய கண்களுக்குள்
புருவம் உயர நிற்பதுண்டா

நாம் விளையாடிய வீதிப்புதரில்
அக்காள் அம்மணமாய் கிடந்த
அந்த நொடி
வாழ்ந்து பார்த்திருக்கிறாயா நீ?

எல்லாம் உறுஞ்சித் தின்ற
வேதாளங்கள் துணையோடு
இன்னும் எத்தனை வருட
பயணம் இது

நம்பிக்கையில் தள்ளிப் போடப்பட்ட
மரணங்கள்
இன்னும் எத்தனை நாள்
உயிரோடு இருக்கும் சொல்

கொன்று குவித்த என் சனத்தில்
ஒருவனுக்காவது
கருவறை கட்ட முடியுமா உன்னால்
எடுப்பட்ட பயமவனே
எந்தப் புண்ணாக்குப் பதிலும் வேண்டாம்
புரிந்து கொள்ளேன்
உயிர் பற்றியாவது !

************************************

துப்பாக்கிக் கனவுகள்

ங்கெயெல்லாம்
துவக்குகளும் தோட்டாக்களும்
தொலைகாட்சியில் பார்க்கினம்

அங்க
என் நாலு வயதில்
எந்தத் துவக்கை எந்த மாமா
கொண்டு வருவார் எண்டு
என்னைக் கேட்டால்
சொல்லிப் போடுவன்

அழச்செய்து என் வாயடைக்க
வாங்கிய கிள்ளு
கொஞ்சமில்ல

கண்டோஸ் தார மாமாவைவிட
அம்மம்மா கத்தக் கத்த
தோட்டா இல்லா
துவக்குத் தந்த மாமாவை
நிறைய பிடிக்கும்

பக்கமாய் விழுந்த குண்டு
வெடிச்ச சத்தத்தில
நான் முழிசிக்கொண்டு
நிண்டத பார்த்து
எப்படியோ
அனுப்பிட்டினம் நாட்டைவிட்டு

அகதி என்று சொல்லி
வாழ்ந்த அந்த கறுப்பு குடிசைக்குள்ள
தூங்கும் போதும்
நிற நிறமாய் கனவு வரும்

இரவு கண்ட கனவே
விடிஞ்சதும் நிற்பதில்ல

குத்தி வெச்ச
நீளத் துவக்குமேல
தொப்பிக்கு பதிலா
புள்ளி வெச்ச சாறியோட
என்ட அம்மா
தொங்கினதா வந்த கனவை...

நான்
ஏன்
இன்னும்
மறக்கேல்ல ?

No comments: