Thursday, July 16, 2009

காசி ஆனந்தன் கதைகள்

புடம்

காட்டில் இருந்த மூங்கில் ஒருநாள் கத்தியால் வெட்டப்பட்டது. நெருப்புக் கம்பி தன்னைத் துளைத்த போது 'ஐயோ உடல் புன்னாகிறதே'... என்று கதறி அழுதது.

'கொஞ்சம் பொறுமையாக இரு...' என்று மூங்கிலைப் பார்த்து ஆறுதல் சொன்னது காற்று.
மூங்கில் புல்லாங்குழல் ஆனது.

மேடையில்
-

உலகமே
மயங்கும் இசையை அள்ளிப் பொழிந்து கொண்டிருந்த புல்லாங்குழலைப் பார்த்து மேனி சிலிர்த்தது காற்று.
அது சொன்னது -

'புண்பட்டவன்
பண்பட்டவன்
'.

***********************************************************************************************************************************

தேவை
புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது மாடு

மரத்தில் இருந்த குருவிக் குஞ்சு தாயைக் கேட்டது

'என்னம்மா மாட்டுக்கு நம்மைப் போல் சிறகில்லை ?'

தாய்க் குருவி சிரித்தது

'மாட்டுக்கு நம்மைப் போல் சிறகு தேவையில்லை' என்றது தாய்.

தாய்க் குருவி சொன்னது

'வானத்தில் புல் முளைத்தால்
மாட்டுக்கும்
சிறகு முளைக்கும்'.

***********************************************************************************************************************************

நிறைவு

கைக் கடைக் கண்ணாடிப் பெட்டியில் கண்ணைப்பறித்த ரத்தினக் கல்லை பார்த்து தெரிவில் கிடந்த குறுனிக்கல் பொறாமைப் பட்டது.

'எனக்கு ஏன் மதிப்பில்லை ? நானும் ஒரு கல்தானே...' என்று ஓலமிட்டது.

தெரு ஓரத்தில் கிடந்த கடப்பாரை கூறியது.
'ஏ குறுணி ! காலம் முழுதும் உன்னை நீயே பெரிதாக எண்ணிக் கொண்டு பலரும் பார்க்க தெருவில் கிடக்கிறாய் ஆனால் ரத்தினக் கல் அப்படியா ? நிறைந்து வளர்ந்து ரத்தினம் ஆகும் வரை வெளியில் தலை காட்டியதே இல்லை எங்கோ மண்ணின் மறைவில் அது தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது'.

'அப்படியென்றால்...?' என்று இழுத்தது குறுனிக் கல்
கடப்பாரை சொன்னது

'நிறைவாகும் வரை
மறைவாக
இரு'.

1 comment:

எசாலத்தான் said...

நண்பரே!காசி ஆனந்தன் கவிதைகளைத் தான் படித்திருக்கிறேன். காசி ஆனந்தன் கதைகளை முதல்முறையாக படிக்கிறேன்.இக்கதைகளை என் வலைப்பூவில் வெளியிட விரும்புகிறேன்.வெளியிடலாமா?