Tuesday, June 23, 2009

ரதன் கவிதைகள்

மூடியிருந்த
வெண்கல பாத்திரத்தைத்
திறந்ததும் / கறுத்துப்போய்
பாசிபடர்ந்த நீரில்
நெளிந்தன புழுக்கள்...!

************************************

காற்றில் அலையும்
நெடியில்
மூச்சுத் திணறுகிறது.

************************************

சுடுகிற தார்சாலையில்
செருப்புகளற்ற கால்களுடன்
வலதுபக்கமா இடதுபக்கமா
என்று தடுமாறிப் போகிறேன்.

************************************

தூரத்தே தெரியும்
மரநிழல்
அயர்ச்சியைத் தருகிறது.

************************************

ழச்சாறுக் கடையில்
ஆரஞ்சு ரசம் பருகுபவரிடம் போய்
யாசகம் கேட்கலாமா
எனத் தோன்றுகிறது.

************************************

பெருக்கிப் பெருக்கி
மூலையில் குவித்தாலும்
மரத்தின் காய்ந்த சருகுகள்
வீழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

************************************

தொட்டித் தண்ணீரில்
மூச்சடக்கிக் கொண்டு
தலை மூழ்கி
முழங்காலிட்டு
அப்படியே உட்காரலாமா?

*************************************

தெருவோரத்தில் நிற்கின்ற
ஸ்கூட்டரின்
நசுங்கிய வண்ணமிழந்த முகம்
அருவருப்பைத் தருகிறது.

**************************************

குப்பைத் தொட்டியில்
எச்சில் இலைகளைப் பொறுக்கி
வழித்தெடுத்ததை உண்ண
உட்கார்ந்திருப்பவனின்
பின்புற ஆடை கிழிந்து
சமூகம் தெரிகிறது.

***************************************

டைசெய்யப்பட்ட
இளம் குழந்தைக் கதறலை
ஹார்னில் அழுத்திக் கொண்டு
குறுகலான தெருவில்
உறுமிக் கொண்டு விரைபவனைப்
போட்டு உதைத்தால்தான்
அடங்கும் மனசு.

**************************************

ன்னல் கதவுகளை
அறைந்து அறைந்து
இறுகச் சாத்துகிறேன்.
ஆனால்
அறைக்குள்ளே இருந்துவிடமுடியுமா
தெரியவில்லை!

1 comment:

மயாதி said...

நல்லாருக்கு நண்பரே